«Κούραση». Την επικαλούμαστε συχνά για να εκφράσουμε την δυσκολία ανταπόκρισης μας στην καθημερινότητα, ένα παράπονο, αγανάκτηση, πίεση. Τη συνδέουμε συχνά με το σώμα αλλά δεν είναι απαραίτητο οι αιτίες της να είναι πάντα συγκεκριμένες και ορατές. Σημαντικοί άνθρωποι στο πεδίο της ψυχικής υγείας έχουν τοποθετηθεί σχετικά με την κούραση και τις ψυχικές διαστάσεις αυτής.
Εν συντομία για τον Sigmund Freud, η κούραση είναι συχνά ένα μήνυμα ότι ο ψυχισμός δίνει μια “μάχη” κάτω από την επιφάνεια της συνείδησης ενώ για την Melanie Klein είναι μια «ψυχική εργασία» που το άτομο πραγματοποιεί για να διαχειριστεί τις εσωτερικές συγκρούσεις μεταξύ αγάπης και μίσους. Ο Irvin Yalom αναφέρει ότι η κούραση είναι ένα μήνυμα ότι η ύπαρξη μας χρειάζεται περισσότερο αυθεντικό “προσάναμμα” (νόημα και σκοπό) παρά ξεκούραση, ενώ για τον Gabor Maté είναι η απάντηση του σώματος σε έναν τρόπο ζωής που δεν είναι ευθυγραμμισμένος με τον αληθινό εαυτό συχνά λόγω παλαιότερων τραυματικών εμπειριών.
Παρατηρείται λοιπόν ότι σε μια κοινή βάση η κούραση θα μπορούσε να συσχετιστεί με μια δυναμική διαδικασία διαπραγμάτευσης διαφόρων προσωπικών διαστάσεων που αφορούν «αόρατα» αλλά θεμελιώδη κομμάτια μας όπως οι ανάγκες μας, η αντίληψη του εαυτού, η σύνδεση με τους άλλους, το τραύμα μας, υπαρξιακούς προβληματισμούς, και τον τρόπο που υπάρχουν ή δεν υπάρχουν στο παρόν. Ίσως δηλαδή είναι ένα πρώτο «καμπανάκι» για να στρέψουμε την προσοχή μας εκεί που δεν κοιτούσαμε πριν και να αναρωτηθούμε πρώτα «πώς είμαστε» και μετά «τι συμβαίνει».
